Lang geleden dat ik hier wat geschreven heb. Beschouw het als goed nieuws, want schijnbaar heb ik minder behoefte om van me af te schrijven.
Alles gaat geweldig op wat kleine hobbels na. De placenta ligt nog steeds eigenwijs voor de uitgang, mijn schildklier begint steeds harder te klieren en mijn bekken hebben duidelijk te lijden gehad aan de overdosis zwangerschappen en hormonen van de afgelopen jaren. Voor elke hobbel bestaat gelukkig een oplossing en om mijn eigen gedachtenstroom een halt toe te roepen, probeer ik daar maar zoveel mogelijk aan te denken. We hebben een keizersnee voor de eigenwijze placenta, extra schildklierpillen om de schildklier een schop onder zijn kont te geven, bekkenfysio en tena ladies om de bekkenproblemen en de daarbij komende meer genantere 'verliezen' op te vangen.
Langzaam begin ik ook formaat walvis te worden en ik vind het helemaal geweldig. Minimaal vijf keer per dag sta ik voor de spiegel met mijn shirt omhoog en vind mijn dikke bolle buik steeds mooier worden. Nu heb ik ook niet bepaald bescheiden buikje voor het termijn en de standaardvraag: 'zijn het er twee', heb ik inmiddels genoeg gehoord. Na dertien echo's durf ik met 200% zekerheid te beweren dat er echt maar één zit en ze heeft het prima naar haar zin. Inderdaad een 'ze'! Het plan was om het een verrassing te houden, maar een dolenthousiaste man heeft het binnen no time tegen iedereen het geslacht verteld die binnen een straal van 20 meter in zijn buurt kwam. Sindsdien regent het hier roze cadeautjes en heeft het ook geen zin meer om nog mijn best te doen om het geheim te houden.
Ik geniet van de trapjes in mijn buik, maar desondanks merk ik de laatste tijd dat de angst toch weer de kop op begint te steken. We zijn er nu zo dichtbij dat ik steeds banger word dat ik haar alsnog kwijtraak. De miskramen zijn nog lang niet vergeten en het verdriet, de angst zitten diep. Ik heb altijd gedacht dat als ik eenmaal zwanger zou zijn dat ik dan de nare tijd achter me zou kunnen laten. Het verdriet is anders geworden, maar nog steeds wezenlijk. Juist nu dit kindje in mijn buik zit, vraag ik me af hoe het geweest zou zijn als de vlindertjes bij ons waren gebleven. Waren ze ook zo druk en eigenwijs geweest?
Juist doordat ik een goede zwangerschap heb, kom ik weer op de plekken waar ik nare en verdrietige herinneringen aan heb. Een rondleiding over de verloskamers in het ziekenhuis was heftig, omdat daar ook de kamer is waar ik meerdere keren met spoed ben heengebracht. De 20-wekenecho was in dezelfde praktijk en kamer als waar mijn eerste miskramen zijn vastgesteld. In de wachtkamer bij de gynaecoloog 'herken' ik de stellen die daar met verdrietig nieuws zitten en die zich proberen af te zonderen van de dikke buiken. Hoe vaak hebben wij daar niet zo gezeten en hoe ongelooflijk rot voelden wij ons op die momenten. Ik probeer het zoveel mogelijk los te laten, maar zo nu en dan komen de herinneringen toch boven. Vlindertjes zijn voor mij geen verloren kinderen, maar ze staan wel gelijk aan het verlies van een mooie droom en sterke wens. Blijkbaar niet iets, wat je makkelijk afsluit en ook niet iets wat ik wil vergeten.
